حسین آقا همسایه ساختمان روبرو است. همسر جوانش تقریبا پا به ماه بود. تا مامان گوشی را گذاشت پرسیدم :" سوسن دردشه ؟ زود نیست الان، نباید دو سه هفته دیگه وقتش میشد؟ " 

- " آره دردش شروع شده ، پریشب که دیدمش چشماش دو دو میزد، بچه داره زود میاد ، الان ملیکا را میارن اینجا، ماشین گرفتن برن بیمارستان. طفلک از درد جیغ می کشید. "

ملیکا تا از در اومد تو ، دوید طرفم : " فرناز، بچه داره میفته، مامان داد می زنه بچه ام افتاد، واسه همین من امروز نمیرم مدرسه !!" 

بغلش می کنم می گم :" خوش به حالت، خواهرت داره به دنیا میاد، مامانت هم حالش خوب میشه، با یک نینی دوست داشتنی بر می گرده خونه " 

کار روزگار، امروز باید یک ساعت زودتر هم برم سر کار. دل تو دلم نیست برای مادر و نوزاد. ساعت 10 مامان زنگ می زنه :" نینی به دنیا آمد. مادر و بچه هر دو تا حالشون خوبه ". 

از خوشحالی گریه ام می گیره. خداییش هیجان غیر مترقبه بودن زایمان طبیعی یک چیز دیگه است. 

کوچولو به دنیا خوش اومدی . امیدوارم آینده برای تو و خواهرت روشن و پرامید و شاد باشه. 

30 بهمن تا الان دو تا خبر خوب دیگه هم داشته : 

- طلسم دفاع الهه عزیز ، امروز شکست و خانم دکتر دفاع کرد و یک شیرینی ما افتادیم ! 

- همین الان از خونه زنگ زدند که بالاخره متروی تجریش افتتاح شد و این یعنی رفت و آمد آسانتر و سریعتر و کم دردسر تر من از خونه به سر کار و بر عکس !

@ چند ساعت بعد : عجب ایستگاه بزرگ و گودی! فکر کنم عمیق ترین ایستگاه باشه، 5 سری پله برقی بزرگ تا سطح زمین می خوره. 10 دقیقه بیشتر طول کشید تا برسم سطح زمین. 

@@ چند ساعت بعد تر: از خستگی داشتم از پا می افتادم. یکی از فامیلهای دوست داشتنیبمون زنگ زد که بیان دنبال من و مامان شام بریم بیرون. قبول کردیم. رفتیم الیزه. خیلی خوش گذشت. خیلی هم خوشمزه بود. 

** یک مقدار اسامی را توی پستم عوض کردم.