گاز نگیر

مرگ بر بروکراسی اداری

farab22 — Wed, 06 Aug 2008 17:40:30 GMT

بعد از یک هفته دوندگی فقط احتیاج به یک پرینت و دو تا امضا داری که کارت راه بیفته

کل این کار هم نیم ساعت نباید بیشتر طول بکشه

صبح زود هم پا میشی میری

همه مدارک لازم را هم میبری که مشکلی پیش نیاد

از ساعت 8 تا 10 پشت در بسته صبر میکنی تا کارشناس محترم بیاد

کارشناس میاد

خوشحال میشی

کارشناس پای برگه ات یک یادداشت میزاره و میگه باید فلان برگه را پرینت بگیری بعد بری فلان جا

میری پرینت بگیری ، اپراتور مربوطه مرخصی تشریف داره و جانشینش پاچه میگیره و هیچ جوره نرم نمی شه

بعد از 20 بار بالا پایین شدن که حاضر نیست فایل مربوطه را باز کنه حواله ات میدن به ساختمون مرکزی

کلی معطل میشی تا اتوبوس بیاد

ساعت شده 11

میری مرکز کامپیوتر

به هر کی کارت را میگی جواب می شنوی که به ما مربوط نیست باید از خود واحد باز کنند. باز هم بالا و پایین می شی و حسن و حسین را میبینی تا می فهمی که شاید آقای ایکس بتونه فایل را باز کنه

حالا آقای ایکس هم پیداش نیست.

کم مونده وسط راهرو جیغ بکشی که آقای ایکس پیداش می شه

برگه را نگاه می کنه میگه بعیده بتونم کاری کنم حالا شما صبر کن

ساعت داره 12 میشه

بعد از یک ربع میاد میگه درست شد

خوشحال میشی

حالا فقط 2 ،3 تا امضا مونده

ولی برای گرفتن هر امضا باید چند تا پیش امضا بگیری

ساعت می شه 12:30

همه میرن ناهار و حاضر نیستند یک دقیقه را هم از دست بدهند

تا 1:30 معطل می شی

دوباره روز از نو روزی از نو

حالا سرت غر می زنند چرا زودتر نیامدی ما می خواهیم برویم وقت اداری داره تمام می شه

می خوای داد بزنی بگی من از 7 اینجام

این شما هستید که برای هر امضا حداقل 20 دقیقه معطل می کنید.

فقط یک امضای دیگر مانده

آقای رییس باید امضا کند

ساعت 14:30 است

تا 15:15 معطل همان یک امضا می شوی .

حالا باید سریع خودت را برسانی به دارالترجمه که آن سر شهر است.

بعد از کلی دردسر ماشین را دو تا استگاه اون ور تر پارک می کنی

توی آفتاب با لباس و مقنعه سر تا پاسیاه عرق ریزان خیابانها را گز میکنی تا به دارالترجمه برسی

همه جا چاله چوله است. پایت را که از دارلترجمه بیرون می گذاری درست دم در پایت در یک چاله می رود و می پیچد. تا ماشین می لنگی و به زحمت رانندگی می کنی تا به خانه برسی.

و اینگونه یک روز تو حرام می شود. و کاری که رسما در دو ساعت انجام می شد یک هفته از وقت تو را میگیرد. و در نهایت یک پای آسیب دیده و لنگ برایت باقی می ماند.

باور کنید خیلی از آن امضا ها اصلا نیازی نبود و به راحتی قابل حذف کردن هستند و به هیچ جا هم بر نمی خورد.

به دنبال دیوید کاپرفیلد

farab22 — Tue, 05 Aug 2008 06:46:18 GMT

از همان روز اولی که عکسش را دیدم، حس بدی به من دست داد و از او خوشم نیامد. حالتی در چشمانش بود که همه چیز بود به جز صداقت. اما همه اش یک عکس بود و کاری به کار ما نداشت. فراموشش کردم . حتی نامش را هم فراموش کردم. تا آنکه کم کم در زندگی ما رخنه کرد. روز به روز نامش را بیشتر می شنیدم و رفت و آمدش بیشتر شده بود. عده ای را شیفته حرف زدن خود کرده بود و وقتی اعتراض می کردم که زیاد به وی نزدیک نشوید حرفم را جدی نمی گرفتند و پرخاش هم می کردند که او فرد صادقی است. و من همه چیز در حرفهایش می دیدم به جز صداقت. ترکیبی بود از بلاهت و عقده های پنهان و ایده های نا صحیح که چون به آنها باور داشت و با هیجان بیان می کردشان دیگران آن را به صداقت در گفتار تعبیر می کردند. روزی به خود آمدم و دیدم رسماً وارد زندگی ما شده است. تا پیش از آن از کسی بدم نمی آمد. به خودم گفتم شاید من و فقط من اشتباه می کنم و او فرد خوبی است. سعی کردم دوستش داشته باشم اما هرچه می کرد و هر چه می گفت به نفرت من از وی اضافه می کرد. تحمل دیدن چهره اش را نداشتم و از دیدنش چندشم می شد. هر روز در جدال ذهنی عجیبی بین عذاب وجدان از نفرت داشتن از او و تلاش برای درک کردنش به سر می بردم. اما او آنقدر به کارها و حرفهای بی سر و ته خویش ادامه داد تا کم کم چشم سایرین نیز باز شد. ولی چه فایده که عنان زندگی ما را دو دستی چسبیده است. مدتها فکر می کردم شخصیت مشابه وی را کجا دیده بودم و یا کجا خوانده بودم.

جایی خواندم که چارلز دیکنز نه تنها نویسنده بزرگی بود بلکه چنان کامل و بدون نقص شخصیتهای خاص را توصیف می کرد که روانپزشکان از روی توصیفهای وی چند نوع روانپریشی را تعریف کرده اند. در کتاب دیوید کاپرفیلد پدر اگنس ( آقای ویکفیلد) یک منشی جوان دارد به نام آقای یوراه هیپ که کم کم چنان نفوذی بر روی پدر اگنس پیدا می کند که او را بازیچه خود ساخته و دست به اختلاسهای بزرگ می زند به طوریکه تمام کسانی که ویکفیلد وکالت آنها را داشته به آستانه ورشکستی می رسند. اگنس دیوید را خبر می کند و دیوید دست آقای هیپ را رو کرده ، او را به زندان انداخته و در دادگاه محکوم به تبعید می شود و زندگی عزیزان کاپرفیلد سر و سامانی دوباره می گیرد.

نمی دانم دیوید کاپرفیلد زندگی ما چه کسی خواهد بود اما مسلما اگنس قصه من هستم که از همان روز اول از او خوشم نیامد و امروز متوجه شباهتش با آقای هیپ در داستان دیوید کاپرفیلد چارلز دیکنز شده ام.

اگر شما از اقای کاپرفیلد خبر دارید به وی اطلاع دهید که یوراه هیپ بار دیگر بر زندگی ما چنگ انداخته و هر کاری که دارد زمین بگذارد و به کمک ما بیاید.

ارادتمند

اگنس

زماني براي سكته كردن كامپيوترها...

farab22 — Sat, 02 Aug 2008 07:29:29 GMT

آقا جان يا برق را قطع نكنيد يا اگر مي كنيد درست و حسابي و با حساب كتاب قطع كنيد. نه اينكه دستت را بزاري رو دكمه و يه ذره فشار بدي و بعدش پشيمون بشي و يك دفعه يك نوسان شديد برق در كسري از ثانيه ايجاد كني كه هم ترانس و هم محافظ وسايل برقي گول بخورند و برق را قطع نكنند و افت ولتا‍ژ به وسايل برقي خونه تحميل بشه و اونها نتونند اين نوسان را تحمل بكنند و كامپيوتر مادر مرده من ، درست همين روزهاي نزديك به دفاع كه شديدا احتياجش دارم بسوزه! و راهي سي سي يو بشه !

اميدوارم بر اثر سكته اي كرده حافظه اش آسيب نديده باشه و گرنه زحمت ۳ سال من بر باد ميره ٬ هرچند كه از خيلي از اطلاعتم كپي دارم ولي خيلي ها قابل كپي كردن نبود.

در پي سانحه اخير متوجه شدم كه ميزان سكته كامل و ناقص كامپيوترهاي روميزي اين روزها به شدت افزايش پيدا كرده و به تبع آن ميزان ناله و نفرين صاحبان هم سير صعودي داشته است.

تنها توصيه اي كه مي تونم بكنم اين است كه مراقب وسايل برقيتان باشيد و به محافظ و ترانس برق هم اعتماد نكنيد.

دو سوی پرتگاه بچه دار شدن

farab22 — Sun, 27 Jul 2008 08:59:18 GMT

پرتگاه اول- ناف آسمون باز شده و شازده پسر و گل دختر شما از اون بالا افتاده پایین و شاهکار خلقت تکمیل شده. اگر دردونه جناب عالی فین می کنه همه باید توجه نشون بدهند و به به و چهچه راه بیندازند که چه قدر قشنگ فین می کنه این بچه ! خدا نکنه یکی به این عزیز کرده بگه بالا چشمت ابرو هست. لشگر کشی می کنی و داد و هوار که چرا حرف زدید؟ به بچه نباید از گل نازکتر گفت و ... بعد هم به شاخ شمشادت یاد می دهی که هر کی دعوات کرد بیا به من بگو تا حسابش را برسم و بقیه بچه های مردم اخی هستند و حرفی زدند جوابشون را بده و اگه زورت رسید بگیر بزنش. نتیجه اینکه وقتی شازده جنابعالی چاقو و چنگال را به سمت چشمهای پسرخاله بزرگترش پرت می کنه و پسر خاله سرش داد می زنه در دفاع از پسرت می یای وسط میدون که حالا مگه چی کار کرده . بچه ام داره هدف گیری تمرین می کنه و بعد هم به سلامتی با کل فامیل قهر می کنی و میری. بعد از چند سال هم از نظام آموزشی مملکت گله می کنی و هر سال مدرسه بچه را عوض می کنی چون همه بد هستند و هیچ کس حاضر نیست با شازده دوست بشه.

پرتگاه دوم- تو اصلا میدونی ازدواج یعنی قبول مسئولیت زندگی؟ اگر نمی دونی و اگر آدم غیر مسئولی هستی چرا ازدواج می کنی ؟ نکنه فکر کردی ازدواج یعنی اینکه تمام مسئولیتهای خودت را بندازی گردن یک بدبخت دیگه که خر شده و می خواد با تو ازدواج کنه؟

حتما برای این ازدواج کردی که یک شب لباس عروس بپوشی یا یک شب همه بهت بگن آقای داماد و برید توی آتلیه یا باغ اجاره ای توی عکسهای عشقولانه مثل مدلها ژست بگیرید ؟ بعدش هم برید ماه عسل کنار ساحل و دست همدیگه را بگیرید و قدم بزنید و کنار آتیش بشینید و بعدش هم هوستان را توی رختخواب فرو بنشانید و چون مسئولیت حالیتون نیست نطفه یک موجود بینوا را همون شب ببندید ؟

بعد هم برگردید سر خونه و زندگیتون و هر کدوم عین دوران مجردی پی عیاشی و هوسهای خودتون باشید و انگار نه انگار که یک زندگی جدید را شروع کردید و هی پز روشنفکری و پست مدرنیسم بدهید که نمی خواهید عین مادربزرگهایتان زندگی کنید. بعد چند ماه هم یک طفل معصوم بینوا به دنیا میاد که نهایت توجهی که دارید اینه که براش یک اسم عجیب غریب انتخاب کنید که معلوم نیست از کدوم کتاب ماقبل تاریخ پیدا کردید و هر کی که می شنوه نفهمه اسم دختره یا پسر و شما هم با یک نگاه عاقل اندرسفیه بگید که این اسم یعنی دلاور یا گل ناز و اسم جد هشتم مادری رییس فلان قبیله در ۳۰۰۰ سال قبل از میلاد مسیح بوده که در کوهپایه های زاگرس زندگی می کرده.

اگر وضعتون خوب باشه یک دایه و یک کلفت استخدام می کنید و بچه را می سپرید دست اونها و میرید دنبال آرزوهای بی پایان خودتون و کاری ندارید که این کلفت و دایه چطور بچه را تربیت می کنند و اصلا دل به حاش می سوزونند یا نه؟

اگر هم وضع مالیتون زیاد خوب نباشه خدا زنده نگه داره مادرزن و مادر شوهر را که دلشون برای نوه غنج میره و بچه را می سپارید دست اونها و خیالتون راحته که پهلوی مادربزرگشه و کاری به این نادرید که درسته مادربزرگ و پدربزرگ عزیزند ولی بچه پدر و مادر می خواد.

بعد از چند سال هم به این نتیجه می رسید که با همدیگه تفاهم ندارید و حرف هم را نمی فهمید و از هم جدا می شید و در اسرع وقت با یکی دیگه ازدواج میکنید و چون اصولا آدمهای روشنفکری هستید با همسر سابقتان و زوج جیدش رابطه خانوادگی برقرار می کنید و فرزندتان که نمی تواند این نوع روابط و حضور آدمهای جدید را هضم کند عاصی می شود و به یک ضد اجتماع تمام عیار تبدیل می شود. تمام شیشه های مدرسه را می شکند. بچه ها را کتک می زند. تو روی بزرگترها می ایستد. روی ماشین مردم خط می اندازد.خانه مادربزرگ را به آتش می کشد و منش قلدری را در پیش می گیرد. شما هم چون روحتان حساس است و نمی توانید ناراحتی فرزندتان را ببینید همراه همسر جدیدتان راهی کانادا و آنتالیا و ... می شوید تا در آنجا باز نطفه طفل معصوم دیگری بسته شود.

خلاصه اینکه تویی که نمی دونی بچه داری یعنی چه؟ تربیت بچه یعنی چه ؟ مسئولیت یعنی چه ؟ تو که یا اینقدر بچه را لوس می کنی که از چشم همه می افتد و یا اینکه تنها هنرت بچه پس انداختن بوده و به امان خدا رهایش کرده ای ...بیخود می کنی بچه دار میشی !

تصاویر مرتبط

۱- کاریکاتور کودک عاصی

۲- کاریکاتور کودک لوس شده

کسی آدرس کهکشان راه شیری را ندارد؟

farab22 — Sun, 20 Jul 2008 07:19:18 GMT

برج پشت برج ...

آپارتمان پشت آپارتمان ...

آسمان شهرمان گم شده است.تا چشم می اندازی خانه و خانه و خانه

و از لابه لای این همه خانه ماه به سختی پیدا است. و ستاره ها گم شده اند.

دلم برای راه شیری تنگ شده است.

برای دب اکبر

دب اصغر

ستاره قطبی

زهره

مشتری

می خواهم یک بار دیگر به آسمان شب چشم بدوزم و در بیکران آن غرق شوم

اما آسمان شهرم آلوده است

آلوده از غبار

آلوده از نور چراغهای نئون

آلوده از دود

و ستاره ها از آن گریخته اند...

آسمان سخاوتمند کویر را می خواهم که بی دریغ زمین را چراغانی می کند...

در میان ستاره ها به دنبال آرامش می گردم.

هم آرامش را گم کرده ام و هم ستاره ها را

کسی آدرس کهکشان راه شیری را ندارد؟

توی منگنه گیر کردم

farab22 — Wed, 16 Jul 2008 20:33:56 GMT

این همه کتاب خواندم و کلاس رفتم و پای حرف با تجربه ها نشستم که در شرایط سخت روابط اجتماعی رفتار صحیح داشته باشم، اما هنوز هم می ترسم و گند می زنم.

از دعوا می ترسم، از ناراحتی می ترسم، از اخم می ترسم. میام یک طرف را آروم نگه دارم گند می زنم به کل قضیه. جرات حرف زدن ندارم. جرات رفتار قاطع ندارم. خیلی حرفها را در خودم نگه می دارم و رفتار انفعالی دارم. از خودم بدم میاد. خیلی زیاد...

کاشکی به اندازه یک مورچه جرات داشتم.

کاش...

سفری که به لطف ایران ایر به خاطره تلخی تبدیل شد

farab22 — Sat, 12 Jul 2008 20:45:18 GMT

بعد از ۱۰ شاید هم ۱۲ سال به بهانه یک عروسی پدر و مادرم چمدانشان را بستند و برای سفری دو روزه عازم مشهد شدند و برای اینکه از فرصتی که دارند نهایت استفاده را بکنند به جای قطار با هواپیما به مشهد رفتند که پذیرایی هواپیمایی ایران ایر از همان اول باعث شده است که سفرشان به خاطره تلخی تبدیل شود. ماجرا بدین شرح است که در اولین تماسی که با آنها داشتیم پرسیدیم که پرواز راحتی داشتند یا خیر که جواب پدرم این بود که از توپولوف نمی شه انتظار پرواز راحتی داشت.

بعد از دوازده ساعت هر کار می گردیم امکان تماس با پدر و مادرم را نداشتیم و بعد از چند ساعت که تازه توانستیم موبایل مامان را بگیریم با صدایی که غیر عادی بود گفت بعدا تماس بگیرید!

مانده بودیم که چه شده که پدرم خودش تماس گرفت و گفت مامان از غذای هواپیما مسموم شده و ظاهرا مادرم تنها کسی نبوده که در طی چند روز اخیر از غذای هواپیماهی ایران ایر مریض شده است و روز گذشته را در بیمارستان و زیر سرم به سر برده است.

ظاهرا حال پدرم هم سنگین است هر چند که اظهار می کند حالش خوب است و مشکلی نیست.

امیدوارم فردا صبح تکانهای هواپیمای توپولف مامان را زیاد اذیت نکند و از مهرآباد تا خانه در ترافیک گرفتار نشوند.

در ضمن امشب را به جای آنکه به عروسی بروند در هتل مانده اند و دوران نقاهت و ضعف بعد از بیماری را مامان می گذراند.

من از بیگانگان هرگز ننالم...

farab22 — Thu, 10 Jul 2008 12:41:00 GMT

خداوند رحمت کند و بیامرزد پدر و مادر آقا( شاید هم خانم ) Jana Pekova و مسئولین هتل آوه شهر پراگ را که با یک ایمیل مشکل من را متوجه شدند و بدون هیچ نوع اذیت کردنی اتاقی را که می خواستم برایم رزرو کردند.

واقعا که برخی از این بیگانگان و سکنه بلاد کفر خیلی منطقی تر از اهالی بلده فخیمه خودمان هستند و اصول جلب رضایت مشتری که همانا رضای خدا و خلق خدا و برکت دنیا و آخرت در آن است خیلی بهتر رعایت می کنند. هرچند که احتمالا بعدا حسابی جیبم خالی میشه ولی عجالتا کارم را حسابی راه انداخته اند.

من از بیگانگان هرگز ننالم

که با من هرچه کرد آن آشنا کرد...

عصبانی

farab22 — Mon, 07 Jul 2008 18:29:05 GMT

نمی دونم از دست کی باید عصبانی باشم.

از دست خودم که اینجا به دنیا آمدم؟

از دست پدر و مادرم که چند ماه طاقت نیاوردند و به ایران برگشتند و گرنه در انگلیس به دنیا می آمدم و الان یک تابعیت دیگه داشتم ؟

از دست سیستمهای جدید بانکداری الکترونیک ؟

از دست دهکده جهانی که ظاهرا ما خارج از این دهکده هستیم ؟

از دست کسانی که ایده کارتهای بانکی اعتباری را دادند ؟

از دست خودمان که کارتهای اعتباریمان حتی در شهر خودمان همه جا کاربرد ندارد چه برسد به کاربرد جهانی ؟

از دست سادگی و بی غل و غشی خودم ؟

از دست کی ؟

ویرایشگر به نویس

farab22 — Mon, 30 Jun 2008 12:34:18 GMT

هنوز درگیر کارهایی انتهایی پروژه هستم و از همه بدتر باید عنوان پایان نامه را اصلاح کنم و این به معنای یک عالمه کار اداری در این گرمای طاقت فرساست.

به هر حال علی رغم تمام سختی ها زندگی ادامه دارد و من سعی می کنم به ماورای این سختی ها نگاه کنم.

امروز یکی از دوستان دبیرستانم سایت ( در واقع نرم افزار) جالبی را تحت عنوان به نویس به من معرفی کرد. با این نرم افزار می توانید با حروف لاتین تایپ کنید اما خروجی برنامه یک متن با حروف فارسی است. فکر کنم اگر ورژنی که قابلیت اجرایی روی گوشیهای موبایل را داشته باشد هم موجود باشد مشکل جستجوی حروف فارسی بر روی دکمه ها را بتوان حل کرد. البته مسلما این جور برنامه ها به درد گوشی نوکیای ۲۶۰۰ من نمی خورد که فقط در نقش گوشی تلفن ایفای وظیفه می کند!

این هم آدرس مستقیم لینک به نویس:

http://www.behnevis.com/